ویرجینیا وولف، خانم دالووی

چه شوری! چه پریدنی! آری، همیشه همین حس را داشت؛ آن زمان که در «بورتون» درهای قدیِ شیشه‌ای را، با همان جیرجیرِ خفیفِ لولاها که هنوز هم در گوشش زنگ می‌زد، یک‌باره باز می‌کرد و در آغوش هوای آزاد رها می‌شد. هوای کلهٔ صبح چقدر تازه و آرام بود، هرچند بسیار بی‌جنب‌وجوش‌تر از امروز؛ مثل سیلیِ یک موج؛ بوسهٔ یک موج؛ خنک و تند، و در عین حال، برای دختری که آن زمان هجده سال بیشتر نداشت، پرهیبت. آنجا که در آستانهٔ درگاه می‌ایستاد، تهِ دلش می‌لرزید که مبادا اتفاق شومی در راه باشد؛ خیره می‌ماند به گل‌ها، به درختانی که مهِ صبحگاهی لابه‌لایشان می‌پیچید و بالا می‌خزید، و به کلاغ‌هایی که اوج می‌گرفتند و می‌نشستند. می‌ایستاد و تماشا می‌کرد تا اینکه پیتر والش به حرف می‌آمد: «تو فکر رفته‌ای، آن هم وسطِ این بوته‌ها؟»، همین را گفت؟ «برای من آدم‌ها از گل‌کلم جالب‌ترند»، همین نبود؟ لابد یک روز سرِ میز صبحانه این را گفته بود؛ همان وقت که کلاریسا پا به تراس گذاشته بود ــ بله، کارِ پیتر والش بود. همین روزها بود که از هند برگردد، ژوئن یا ژوئیه، یادش نمی‌آمد کدام، بس که نامه‌هایش خسته‌کننده بود. فقط حرف‌هایش در یاد آدم می‌ماند؛ چشم‌هایش، چاقوی جیبی‌اش، لبخندش، آن بدخلقی‌هایش. و در میان میلیون‌ها خاطره‌ای که پاک دود شده و به هوا رفته بودند، چه شگفت‌انگیز!، فقط همین چند کلمه دربارهٔ کلم‌ها به جا مانده بود.