قدرت واژگان

این متن دربارهٔ قدرت عمیق واژگان است؛ اینکه کلمات می‌توانند هم درمانگر و امیدبخش باشند و هم ویرانگر. نویسنده یادآوری می‌کند که پیش از سخن گفتن باید از حقیقت و مسئولیتِ کلمات خود آگاه باشیم.

The Power of Words

Your words can be more healing than any kind of medicine.
They can be more toxic than any kind of poison. They can ease a mind of its nagging questions. They can relieve a heart from its doubts. They can free a heart from the chains that keep it holding on and that make it fear letting go. They can spring hope into a deserted heart. They can shatter a soul barely holding on to the pieces that make it strong. They can be a shelter for the broken and a canon of motivation for those who need confidence. They can build mountains of confidence and build stairs to those dreams that hide above the clouds. They can dig holes into the darkest and deepest of scars. They can strike happiness into the souls in most need of it, and they can strike sadness into the souls of those most far away from it. So, before you speak, ask yourself if your words are true. If they are not, then you are fooling the hopeless into hope that won't last. You are breaking down walls temporarily that will be built even higher afterwards. Say what the truth and genuineness in your heart need to say. Say no more.
قدرت واژگان
واژگانت می‌توانند مرهمی باشند کارگرتر از هر دارو، و کشنده‌تر از هر زهر.
می‌توانند ذهن را از پرسش‌های جان‌کاه بیاسایند و دل را از بند تردید برهانند. می‌توانند قلبی را که در زنجیر اسارت مانده و از رهایی می‌هراسد، آزاد کنند. می‌توانند در شوره‌زارِ دلی متروک، چشمهٔ امید جاری کنند و روحی را که تکه‌های وجودش را به‌سختی به هم بند کرده، درهم بشکنند.
این واژگان می‌توانند پناهگاه شکسته‌دلان باشند و سرچشمهٔ انگیزه برای آنان که تشنهٔ خودباوری‌اند. می‌توانند کوه ایمان بنا نهند و نردبانی شوند به سوی رویاهایی که آن‌سوی ابرها نهان است. می‌توانند تا عمق تاریک‌ترین و کاری‌ترین زخم‌ها نفوذ کنند. می‌توانند بذر شادی را در جانِ تشنه‌ترین ارواح بکارند و کوه اندوه را بر سرِ بی‌غم‌ترین کسان آوار کنند.
پس، پیش از آنکه لب به سخن بگشایی، از خود بپرس: آیا آنچه می‌گویم حقیقت دارد؟ وگرنه تنها نومیدان را به امیدی واهی و زودگذر فریفته‌ای؛ و دیوارهایی را موقتاً فرومی‌ریزی که دیری نمی‌پاید بلندتر از پیش، قد می‌افرازند. تنها سخنی بر زبان آر که حقیقت و باور قلبی‌ات گفتنش را ضروری می‌داند؛ و نه یک کلمه بیش.